Автор

Сәкен Жүнісов

Сәкенмен ұзақ жылдар дос болдық. Сәкен, Әнуарбек Дүйсенбиев үшеуміз үй-ішімізбен араласып тұрдық. Бұл – тұрмыстық мәселеде. Ал шығармашылықтағы достығымыздың орны бөлек. Біріміз жазған дүниені сиясы кеппей жатып оқуға асығатынбыз. Сөйтіп жүріп, шығармаларымызды қолжазба күйінде оқып, пікір алысуды әдетке айналдырдық. Бір-бірімізге сыншы болдық. Мұны сынаудан гөрі, жанашырлық деген дұрыс болар. Ондағы мақсатымыз – олпы-солпы жерлері болса түзетіп, жонып, ақыл-кеңесімізбен бөлісу. Ол кездері цензура болды. Сол цензураның «пышағына» ілікпеу үшін бір-бірімізді тексеріп, партияның қытығына тиіп кететін мәселелерді жұмсақтап, астарлап беріп отырдық. Сәкеннің «Жапандағы жалғыз үйі», «Сонарда» деген әңгімелер жинағын, одан да басқа туындыларын қолжазба күйінде оқығанбыз. Содан кейін ол кітап баспаға кетіп, жарыққа шыққанша асығатынбыз. Кітап болып шыққан соң, ерінбей тағы оқимыз. Міне, біздің достығымыз осындай болды.

Оның үстіне үшеуміздің туған жеріміздің табиғаты, жазы мен қысы бір-біріне ұқсас-тын. Соның барлығы бізге сағыныш еді. Сол себепті де жазған дүниелерімізді «қашан бітіреді екен, қандай болар екен» деп, ерекше сағынышпен күтетін едік. Сәкеннің мінезі тік еді. Сыртынан «Сәкен анаумен келіспей қалыпты» деген әңгімелерді жиі еститінбіз. Бірақ біз өз арамызда еш «шәй десіп» көрген емеспіз. Көңілімізге кірбің түсіретін нәрселерден аулақ болдық. Сондықтан да бір-бірімізді өкпелетіп көрген жоқпыз. Қармен атысып, алысып, күресіп қалжыңдасқанымыз болмаса, одан арғыға бармайтынбыз. Үнемі бірге жүреміз. Қонаққа шақырған жерге де отбасымызбен бірге баратын едік. Біз пәтер алғанша, талай жыл көшіп-қонып жүрдік қой. Сондай қиын сәттерде дәм-тұзымыз ортақ болды. Қуанышымыз да, мұңымыз да бір еді. 

                                                                     Қалихан Ысқақ