Диктор

Жомарт Зейнәбіл:

Менде әуел бастан, жас кезімнен, жақсы сөйлеуге, қазақ тілін жақсы білуге деген ынта болды. Өйткені қазақша кітаптарды, оның ішінде дастандарды көп оқыдым. Бала күнімде әкем менің оқып отыратын кітаптарыма қарап таңғалатын.  «Сен өзі осы оқып жатқандарыңды түсінесің бе?» деп сұрайтын. Сондағы менің етбеттеп жатып алып оқитындарым – «Рүстем-Дастан», «Зәйтүн-қарлығаш», «Шаһнама», «Мың бір түн», «Көрұғлы» болатын.  Міне, осыдан кейін менде ақ өлеңге деген, дұрыс сөйлеу, дұрыс  түсіну, дұрыс жеткізуге деген әлеует қалыптасты. Ал оқуға түскенде осының әсерінен сахна тілі, тіл білу, дұрыс сөйлеу жағынан ешкімнен кем болған жоқпын. Дұрыс, әдемі де әуезді  сөйлеймін деген адам жырларды, дастандарды,  поэзияны – жалпы көркем шығармаларды көп оқуы тиіс. Түсініп әрі дауыстап оқуы керек. Менің түсінгенім, кез келген шығарманы оқи беру мүмкін емес, өзіңе әсер ететін, жаныңа жақын  дүниелер болады. Ал маған ерекше әсер еткені – Ілияс Есенберлиннің  барлық шығармалары десем болады, Оралхан Бөкейдің «Атау кересін»,  Дулат Исабековтің «Қарғынын» сүйіп оқыдым. Бірте-бірте орыс әдебиетін, әлем әдебиетін оқитын болдым. Жаныңа жақын кітапты тауып оқу, одан керемет әсер алу – өмірлік ортаймас қазынаның өзі деп білемін.